Simmetric

© Simon Strijbos

Cambodja: de terugreis naar Thailand

By Simon Strijbos on Monday 20 October 2008

En we begonnen alweer aan de reis terug naar Thailand :( Niet dat Thailand niet mooi is, integendeel. Maar Cambodja is gewoon een uniek land. We overwogen nog even om naar Vietnam te gaan, want vanuit Phnom Penh is het slechts 6 uur met de bus naar Saigon (Ho Chi Minh Stad) maar daar zouden we dan hooguit een week voor kunnen uittrekken.
Vandaag gingen we terug naar Siem Reap om daar nog 1 nachtje in de Mandalay Inn te blijven. De busrit verliep eigenlijk hetzelfde als op de heenweg: we stopten weer bij hetzelfde rustplaatsje waar dezelfde verkopers nog steeds dezelfde gefrituurde spinnen verkochten.

Zaterdag 9 augustus

Aangekomen in Siem Reap werden we gepaaid door een horde tuk-tuk chauffeurs maar de wetenschap dat we maar een dag bleven en er dus geen dagtrips naar Angkor Wat ofzo uit ons gesleept konden worden, maakte ons minder interessant. Wel wisten ze een collega van hun te strikken om ons te brengen, maar ze waren natuurlijk vergeten hem te vertellen dat we maar 1 dag bleven. Die arme jongen deed heel enthousiast zijn verhaal terwijl we door de stad reden naar het hotel, maar zijn enthousiasme bekoelde toen we hem duidelijk maakten dat we alles al eerder gezien hadden.

Onze vaste eetplek in Siem Reap was er nog steeds en na het eten zijn we nog even naar de X-Bar (ofzo? iets met een X in ieder geval) gegaan waar die avond varkensraces gehouden werden. En toen onder de veren.


Zondag 10 augustus

Er zijn leukere vooruitzichten dan de weg tussen Siem Reap en Poipet voor de 2e keer te moeten afleggen. Volgens de Lonely Planet waren de goedkopere taxi's te vinden rond de nieuwe markt (Psar Leu) maar onze tuk-tuk chauffeur wist het zeker: daar waren geen taxi's meer. Hij zette ons af aan de westkant van de stad waar een paar Camry's stonden. We probeerden er nog een leuke prijs uit te krijgen maar dat was lastig gezien de verhouding toeristen/camry's. Uiteindelijk waren we alsnog minder kwijt dan op de heenweg maar toen waren we met vieren.

In tegenstelling tot de vorige keer was de weg nu kurkdroog en stoffig. Ik weet niet wat ik liever heb: of urenlang over de weg glibberen, of in 3 uur over bulten en door kuilen razen, in het stof van whatever vrachtwagen voor ons rijdt. Het laatste duurt gelukkig wel korter maar het eerste maakte me tenminste niet bijna misselijk.

En we waren weer even terug in het vagevuur van Poipet. De grensoversteek verliep dit keer voorspoedig en aangekomen in Thailand namen we meteen een taxi naar het busstation van Aranyaprathet. Niet lang daarna zaten we in een eersteklas bus naar Bangkok.
In Bangkok kwamen we weer aan op het Northern Bus Station en zonder tijd te verdoen namen we een taxi naar het Southern Bus Station (aka Satthani Sai Dai Mai) voor de bus naar het zuiden. We hadden de gaafste taxichauffeur van Bangkok: een tandeloos oud mannetje die om benzine te sparen zijn taxi met de hand naar de uitgang van het busstation duwde.

Hij slaagde erin om ons met een minuut of 20 op het Southern Bus Station te krijgen en het kostte (als ik het me goed herinner) maar iets van 170 baht.
Sai Dai Mai bus station is groter en moderner dan Mo Chit Bus Terminal en herbergt o.a. een KFC, wat internetcafé's en een stuk of 3 7-eleven filialen. Er zijn natuurlijk ook nog ticketloketten.

Het oorspronkelijke plan was om de laatste 3 weken in Phuket door te brengen maar na verhalen gehoord te hebben over de mate van toeristische overontwikkeling aldaar, besloten we op het laatste moment om in plaats daarvan naar Krabi te gaan.
Al snel bleek dat de VIP-bussen naar Krabi voor die avond uitverkocht waren en er alleen nog eersteklas plaatsen vrij waren. Zonder aarzelen hebben we die besteld en dat was maar goed ook want toen we een uur later weer langs het loket liepen, hing er een bordje dat ook alle eersteklas plaatsen uitverkocht waren. Affijn, gegeten bij de KFC en nog wat geinternet en even wat voer ingeslagen bij de 7-eleven.
De bus vertrok om 19:30 en rond 19:00 uur hadden we al zo'n beetje plaats genomen. Het was een dubbeldeks bus, redelijk comfortabel en we kregen meteen plaids om alvast een dutje te doen.

Midden in de nacht werden we gewekt omdat we bij de rustplaats aangekomen waren alwaar we gratis eten kregen. Het restaurant hier was opgedeeld in de busklassen die er waren: de VIP-reizigers zaten in het sjiekste gedeelte, en wij natuurlijk in het eersteklas-gedeelte. Hier stonden kannen water en potten rijst op tafel en zodra aan een tafel reizigers hadden plaatsgenomen werden schalen met vlees en groenten neergezet. Iedereen aan de tafel nam een taak op zich: de een schonk water in voor iedereen, de ander schepte rijst op en weer anderen verdeelden het eten op de schalen. Het eten was wel te doen maar natuurlijk niet om over naar huis te schrijven. Bovendien moesten we het binnen 20 minuten naar binnen werken en toen weer de bus in.

Comments

Write comment